تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را نفسی یار شرابم نفسی یار کبابم چو در این دور خرابم چه کنم دور زمان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را چه خوشی عشق چه مستی چو قدح بر کف دستی خُنُک آنجا که نشستی خُنُک آن دیده ی جان را ز تو هر ذره جهانی ز تو هر قطره چو جامی چو ز تو یافت نشانی چه کنم نام و نشان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را مرده بُدم مرده بُدم زنده شدم زنده شدم گریه بُدم گریه بُدم خنده شدم دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم ز همه خلق رمیدم ز همه باز رهیدم نه نهانم نه پدیدم چه کنم کون و مکان را ز وصال تو خمارم سر مخلوق ندارم چو تو را صید و شکارم چه کنم تیر و کمان را تو مرا جان و جهانی چه کنم جان و جهان را تو مرا گنج روانی چه کنم سود و زیان را

تویی تنها ولی زیبا منم تنها ولی عاشق در این باران تاریکی تویی تنها شب روشن تو تنها چاره ام بودی میان بی قراری ها تو تنها دلخوشی بودی برای زندگی کردن کنار تو جهان کوچکم لبریز زیباییست بدون تو ولی مانند هر پاییز غمگینم، غمگینم نپرس اینکه چرا دور از تو من هر روز می میرم برای امتحان دوری تو مرگ، تمرین است، تمرین است شباهت های ما باران که می بارد تماشاییست که تو گیسوی تر داری و من چشمان تر دارم فراموشم نکن حتی اگر دوری یا نزدیکی من از دلتنگی فردای تو امشب خبر دارم کنار تو جهان کوچکم لبریز زیباییست بدون تو ولی مانند هر پاییز غمگینم، غمگینم نپرس اینکه چرا دور از تو من هر روز می میرم برای امتحان دوری تو مرگ، تمرین است، تمرین است

تو خنده ی دوری در یاد تو قاصدکی دور از باد من زخمیِ قبل از مردن من ساکتِ قبل از فریاد داد از دل من داد ای داد عکسی که پر از رویا بود در خاطره ای تار افتاد عکسی که در آن خندیدم از سینه ی دیوار افتاد داد از دل من داد ای داد آمده ام تو به دادِ دلم برسی تو سکوت مرا بشِنو که صدای غمم نرسد به کسی آمده ام تو به دادِ دلم برسی چو پرنده ی زخمیِ بی پر و بالِ رها شده ازقفسی باید که شبی برسی به قرارم ایمان منی به خدا نسپارم می ترسم از این که زمان نگذارد چون دسته گلی برسی به مزارم آمده ام تو به دادِ دلم برسی تو سکوت مرا بشِنو که صدای غمم نرسد به کسی آمده ام تو به داد دلم برسی چو پرنده ی زخمیِ بی پر و بالِ رها شده ازقفسی

من اون شهر دورم که دریا نداره که بی تو غرو بم تماشا نداره من اون شهر دورم پر از جای خالی پر از آرزوی یه جشن خیالی چقدر فکر کردم به دلبستگی هام به یه خواب راحت واسه خستگی هام با یه بالش پر پر از آرزوها چقدر فکر کردم به پرواز قوها خدا رو چه دیدی شاید پر گرفتیم شاید خنده هامونو از سر گرفتیم نگو چی گذشت و نگو چی کشیدیم شاید شب تموم شد خدا رو چه دیدی خدا رو چه دیدی شاید جون گرفتم شاید دستتو زیر بارون گرفتم تو شاید دوباره به دادم رسی دی شاید خنده برگشت خدا رو چه دیدی من اون شهر دورم که بغضش شکسته که دلتنگی راه نفس هاشو بسته خیابون خیابون پر از انتظارم تو نیستی و راهی به جایی ندارم چقدر غم شمردیم چقدر دل سپردیم پریدیم و هر بار به دیوار خوردیم خوشی دورمون زد بلا دورمون گشت غمامو بغل کن شاید خنده برگشت